مسیح الله عثمانی، پدر چهار فرزند، در گفتوگو با آژانس بین المللی فرحت میگوید: «خودم سگرت استفاده میکردم، اما متوجه شدم که کودکانم از من تقلید می کنند. حتی بیرون از خانه، پنهانی سگرت کشیدن را تمرین می کردند.
این رفتار تأثیر منفی بر روان آنها گذاشته بود، پس از آن تصمیم گرفتم سگرت را ترک کنم و محیطی عاری از دود برای فرزندانم فراهم سازم.»
ساره، یکی از باشندگان کابل، نیز میگوید: «کاکایم در خانه سگرت میکشد، من بارها دیده ام که نواسه هایش با کنجکاوی به او نگاه میکنند و دود سگرت را تنفس می کنند.»
سباوون عزیزی، روانشناس، در گفتوگو با فرحت تأکید میکند: «استفاده از سگرت در فضای خانه، بهویژه در حضور کودکان، میتواند بسیار خطرناک باشد.
از دید روانشناسی، قرار گرفتن در معرض دود سگرت می تواند منجر به اضطراب، ناامنی روانی و حتی بروز اختلالات روانی در کودکان شود، این تأثیرات در درازمدت می توانند به مشکلات جدی روانی منجر شوند.»
سید روحالله رصوانی، روانشناس دیگر، نیز هشدار می دهد: «سگرت نه تنها سلامت جسمی کودکان و اعضای خانواده را تهدید میکند، بلکه روابط عاطفی میان والدین و فرزندان را نیز آسیب میزند.
کودکی که از سوی پدر یا مادر نوازش میشود، ممکن است به دلیل بوی ناخوشایند سگرت احساس نارضایتی و دوری کند؛ این امر می تواند به کاهش پیوندهای عاطفی در خانواده منجر شود.»
با توجه به پیامدهای منفی روانی و فزیکی دود سگرت بر کودکان، افزایش آگاهی خانواده ها از این خطرات یک ضرورت جدی است.
والدین باید مسؤولیت پذیری بیشتری در قبال سلامت فرزندان خود نشان دهند و برای ایجاد محیطی سالم و ایمن در خانه تلاش کنند. جامعهای سالم، از خانوادهای سالم آغاز میشود.
پایان
