صفیالله عزیزی، آگاه سیاسی، در گفتوگو با آژانس بین المللی فرحت گفت: «ایران در تلاش است تا برای رهایی از فشارها و تحریمها، روابط منطقهای خود را تقویت کند.
افغانستان همواره کوشیده سیاست متوازن با همسایگان داشته باشد.
حالا که ایران سیاست برادری را عملی میکند، این توازن به نفع افغانستان است نه رقابت.»
او افزود: «دیپلماسی نرم ایران نباید تنها در گفتار باشد، بلکه باید در همکاری اقتصادی، وضعیت مهاجرین و مدیریت سرحدات نیز عملی شود.»
نجیب الرحمن شمال، دیگر آگاه سیاسی، تأکید کرد: «یگانه راهی که میتواند ایران را از نظر اقتصادی و تجاری با سایر کشورها وصل کند، تقویت روابط با افغانستان است.»
محمد حسن حقیار نیز گفت: «ایران با اتخاذ چنین موضع گیری می خواهد با همسایگان، به ویژه افغانستان، روابط دوستانه داشته باشد؛ سرحدات محفوظ بماند و تجارت رونق گیرد.
این سیاست می تواند فشار تحریم ها را کاهش دهد.»
صادق شینواری، آگاه سیاسی، افزود: «چنین اظهاراتی معمولاً اهداف سیاسی و راهبردی دارد.
ایران به دلیل داشتن مرز طولانی با افغانستان و مسائلی چون قاچاق مواد مخدر، مهاجرین غیرقانونی و فعالیت گروه های تندرو، تلاش میکند نقش فعال در آسیای میانه و جنوب آسیا داشته باشد.
روابط نزدیک با افغانستان میتواند مسیرهای تجارتی و ترانزیتی را تقویت کند و نفوذ ایران را افزایش دهد.»
براساس گفته های رئیس جمهور ایران، این کشور در پی تقویت روابط برادرانه با همسایگان، به ویژه افغانستان است.
با این حال، روابط دو کشور گاهی به دلیل مسائل مهاجرین و تغییرات داخلی افغانستان به سردی گراییده است.
آینده نشان خواهد داد که دیپلماسی ایران و افغانستان به کدام مسیر خواهد رفت.
از نگاه کلی، اگر این سیاست در عمل با همکاری اقتصادی، امنیتی و انسانی همراه شود، میتواند برای ثبات منطقه مفید باشد؛ اما اگر تنها در حد شعار باقی بماند، تأثیر عملی چندانی نخواهد داشت.
پایان
