هدف از صدور این سند، جلوگیری از جعل و فساد، تسهیل ارائه خدمات دولتی و بسترسازی برای حکومتداری الکترونیک است.
علیرغم تلاش های اداره ملی احصاییه و معلومات، عواملی همچون کمبود آگاهی، مشکلات اقتصادی، دوری مراکز ثبت و برخی مسائل فرهنگی، باعث شده اند که شمار قابل توجهی از شهروندان فاقد تذکره الکترونیکی باشند.
این امر دسترسی آنان به بسیاری از خدمات ضروری را با مشکل مواجه ساخته است.
به گفته آقای محمدحلیم رافع، سخنگوی اداره ملی احصاییه و معلومات، این اداره برنامه های گستردهای برای تسهیل دسترسی به تذکره الکترونیکی در دست اجرا دارد، از جمله:
۱. توزیع تذکره در سطح ولسوالی ها (تمرکززدایی)
۲. ایجاد مراکز آسان خدمت در ولایات
۳. اعزام تیم های سیار به کشورهای همسایه (ایران، پاکستان و عربستان سعودی) برای خدمت رسانی به اتباع مقیم خارج.
اهمیت تذکره الکترونیکی از دیدگاه مسئولان:
· زیربنای حکومت الکترونیکی.
· ابزاری مؤثر برای پیشگیری از فساد و کنترل جرائم.
· ضرورتی انکارناپذیر برای همگام شدن با عصر فناوری.
شهروندان در صورت نداشتن تذکره الکترونیکی با موانع جدی روبرو می شوند، از جمله:
· سمیه (باشنده کابل): محرومیت از انجام حواله های بانکی و دریافت اسناد دانشگاهی.
· سالمه (باشنده پنجشیر): عدم امکان ثبت نام فرزندان در مکاتب.
این موارد نشان دهنده محرومیت از خدمات مالی، آموزشی و اداری است.
در مقابل، برخی مانند عبدالقدیر (سرپرست یک خانواده در ولسوالی دورافتاده)، با این استدلال که زنان خانواده اش «کار خارج از خانه ندارند»، داشتن تذکره برای آنان را ضروری نمی دانند. این نگاه، نیاز به آگاهی بخشی هدفمند را نشان می دهد.
محمداکبر آصف افضلیار: تذکره الکترونیکی را سندی معتبر و غیرقابل جعل می داند که تشخیص هویت را آسان می کند.
احمدخبیر حسرت آگاه امور اجتماعی به فرحت نیوز میگوید؛ بر نقش تذکره در تقویت احساس تعلق، اعتماد و مشارکت اجتماعی تأکید کرده و پیشنهاد میکند دولت برای افزایش آگاهی، راهکارهای ذیل را اجرا کند:
۱. راه اندازی کمپین رسانهای.
۲. استفاده از ظرفیت مساجد، مکاتب و بزرگان محلی.
۳. ساده سازی فرآیند ثبت نام.
تذکره الکترونیکی تنها یک کارت شناسایی نیست، بلکه سندی ضروری برای بهره مندی از حقوق شهروندی، دسترسی به خدمات و مشارکت فعال در جامعه است.
برای پوشش حداکثری، نیاز است:
· برنامه های آگاهی بخش به ویژه برای گروه های محروم و ساکن مناطق دورافتاده تقویت شود.
· موانع فرهنگی با مشارکت رهبران محلی برطرف گردد.
· دسترسی فیزیکی و مالی شهروندان به مراکز ثبت، تسهیل شود.
موفقیت این طرح ملی، مستلزم همکاری بین دستگاهی، اطلاع رسانی فراگیر و حساس سازی جامعه نسبت به پیامدهای محرومیت از این سند حیاتی است.
پایان
