تواب احمدزی، مسئول دواخانه ی در کابل: «ایجاد فابریکه های تولید دوا در داخل کشور اقدامی ضروری است.
تولید داخلی می تواند قیمت ها را کاهش دهد، کیفیت را بهبود بخشد و از کمبود جلوگیری کند.
اکنون بهای برخی دواها که پیش تر ۵۰ افغانی بود، به ۸۰ تا ۱۰۰ افغانی رسیده است؛ وضعیتی که بیماران نیازمند را با چالش جدی روبه رو کرده است.»
ناجیه، باشنده کابل: «من از بیماری فشار خون و شکر رنج می برم و به دواهای دوامدار نیاز دارم، پیش تر قیمت ها مناسب تر بود، اما اکنون توان خرید ندارم.
شوهرم نیز بیمار است و با مشکلات اقتصادی و بیکاری، تهیه دوا در ماه رمضان برای ما دشوار شده است.»
شفیع الرحمن حیدری، داکتر در کابل: «کیفیت دوا نقش اساسی در درمان دارد. اگر تولید داخلی با نظارت جدی و مطابق معیارهای بینالمللی باشد، می تواند جایگزین واردات شود.
در گذشته دواهای وارداتی از پاکستان و هند کیفیت متفاوت داشتند؛ برخی عالی و برخی صرفاً تجاری و بی کیفیت بودند.اکنون باید تولید داخلی با کیفیت بالا جایگزین گردد.»
حاجی احمدشاه ناصری، رئیس اتحادیه شرکت های دوا در ننگرهار: «به اساس فیصله امارت اسلامی، واردات دوا از پاکستان منع شده است.
تاجران راه های بدیل را یافته اند و به زودی دوا از کشورهای بنگلادیش، چین، هند و اندونیزیا وارد خواهد شد.
در مجموع دوا در بازار موجود است، اما در برخی موارد قیمتها به دلیل مسیر طولانی واردات افزایش یافته است.»
حمدالله زاهد، معاون دارو و غذا وزارت صحت عامه: «هیچ گونه مصالحهای در مورد کیفیت دوا قابل قبول نیست.
اگر در حوزه دارو حتی تعامل کوچک با سوداگران داشته باشیم، مایه شرمساری دنیا و آخرت خواهد بود.»
بازار دوا در افغانستان طی سال های گذشته به شدت به واردات وابسته بوده و پاکستان نقش عمدهای در تأمین آن داشته است.
توقف واردات از این کشور، افزایش قیمتها و فشار بر بیماران را در پی داشته، اما همزمان فرصتی برای تقویت تولید داخلی و یافتن بدیل های وارداتی فراهم کرده است.
آینده بازار دارویی افغانستان وابسته به توانایی حکومت و سکتور خصوصی در تولید دواهای با کیفیت و ایجاد مسیرهای پایدار واردات خواهد بود.
پایان
