نجیلا، باشنده منطقه ۳۱۵ شهر کابل، به فرحت میگوید: «در سال های اخیر، مشکل کم آبی در منطقه ما افزایش یافته است.
آب تنها هفتهای یک بار در دسترس قرار میگیرد که کافی نیست.
به همین دلیل، در روزهای بارانی تلاش میکنم قالینها و لباسها را با آب باران شست وشو کنم، زیرا این آب هم پاک تر است و هم باعث کاهش مصرف آب میشود.»
خدیجه، یکی دیگر از باشندگان شهر کابل، به فرحت میگوید: «بام خانه ما ایزوگام است و هنگام بارندگی، آب نسبتاً پاک از ناوه ها سرازیر میشود.
من این آب را در ذخیره ها جمع آوری کرده و برای تشناب، شست وشوی لباس و قالین، و همچنان آبیاری گلها و درختان استفاده میکنم تا مصرف آب کاهش یابد.»
وحید، باشنده منطقه پنجصد فامیلی نیز به فرحت میگوید: «در چند سال گذشته، سطح آب های زیرزمینی در منطقه ما به شدت کاهش یافته و باشندگان با مشکلات جدی کم آبی مواجه هستند.
در فصل تابستان، آب تنها ماهی یک بار توزیع میشود و مردم ناچارند آب مورد نیاز خود را از تانکرها خریداری کنند.
با این حال، در روزهای بارانی تلاش میکنم آب باران را ذخیره کرده و برای شست وشوی لباس و قالین و همچنان استفاده در تشناب به کار ببرم.»
نوید شیرزی، یکی از داکتران شهر کابل، در مصاحبه به آژانس بین المللی فرحت میگوید: «آب باران در اصل نسبتاً پاک است، اما هنگام سقوط و تماس با هوا، بام ها و محیط اطراف ممکن است با گرد و غبار، میکروب ها و مواد کیمیایی آلوده شود.
بنابراین، استفاده از آن برای نوشیدن بدون تصفیه توصیه نمی شود.
با این حال، آب باران میتواند برای شست وشوی لباس، فرش و سایر مصارف غیرآشامیدنی مناسب باشد.
اگر افراد بخواهند از این آب برای مصارف حساس تر استفاده کنند، باید آن را جوشانده یا از فیلترهای مناسب تصفیه نمایند تا خطرات صحی کاهش یابد.»
شیرزی گفت: «استفاده از آب باران، اگرچه راهکاری مناسب برای کاهش مصرف آب و مقابله با کم آبی است، اما خطراتی نیز به همراه دارد:
· آب باران هنگام عبور از بام ها، ناوه ها و ذخیره سازها ممکن است با باکتریها، ویروسها یا مدفوع پرندگان و حیوانات آلوده شود که میتواند باعث بیماریهای گوارشی شود.
· مواد آلاینده موجود در هوا یا مواد ساختمانی (مانند ایزوگام یا رنگ بام) ممکن است وارد آب شوند و در بلندمدت برای پوست و سلامتی خطرناک باشند.
· اگر آب در مخازن غیر بهداشتی یا برای مدت طولانی ذخیره شود، امکان رشد جلبک و میکروب وجود دارد که مصرف آن را خطرناک میکند.»
او تأکید میکند: «به همین دلیل، استفاده از آب باران برای شست وشوی لباس، فرش و آبیاری گیاهان امن تر است و برای مصارف آشامیدنی یا پخت وپز باید حتماً تصفیه یا جوشانده شود.»
در نهایت با تشدید کم آبی و کاهش منابع آب زیرزمینی در بسیاری از مناطق افغانستان، توجه به روشهای بدیل تأمین آب بیش از پیش اهمیت یافته است.
در این میان، استفاده از آب باران به عنوان یک منبع در دسترس و کم هزینه، به ویژه در بخش هایی مانند شست وشو و مصارف غیرآشامیدنی، به تدریج مورد توجه خانوادهها قرار گرفته است.
این روش نه تنها به صرفه جویی در مصرف آب کمک میکند، بلکه می تواند فشار بر منابع محدود آبی را نیز کاهش دهد.
پایان
