مریم احمدی، که خود نابیناست، به آژانس بین المللی فرحت میگوید: «۲۵ سال پیش در اثر اصابت راکت به خانه مان، بینایی خود را از دست دادم. اکنون با وجود داشتن مدرک لیسانس ادبیات، همچنان نتوانستهام شغل مناسبی پیدا کنم.
طبق شنیده ها، دولت سالانه ۳۶۰۰۰ افغانی به معلولان کمک می کند، اما این کمک به ما پرداخت نشده است. درخواست من از دولت این است که زمینه تحصیل و اشتغال را برای معلولان کشور فراهم کند.»
نورالله اسکندری، یکی دیگر از معلولان کشور، در مصاحبه با فرحت نیوز میگوید: «هفت فرزند دارم و در خانه کرایی زندگی میکنم. توان پرداخت کرایه خانه و مخارج روزمره زندگی را ندارم. همچنین به بیماری سختی مبتلا هستم اما هزینه درمانم را ندارم.
فقر و بیکاری در کنار معلولیتم، زندگی را در این فصل زمستان برای همه معلولان سخت و دشوار کرده است. از دولت می خواهیم توجه جدیتری برای حل مشکلات ما داشته باشد، به خصوص در فصل سرما که بسیاری از ما حتی وسیلهای برای گرم کردن خانه هایمان نداریم.»
در همین حال، مفتی فیصل خاموش، سخنگوی وزارت شهدا و معلولین، چندی پیش در گفتوگو با روزنامه ویژه روز اعلام کرد: «وزارت شهدا و معلولین تاکنون ۱۸۳ هزار فرد دارای معلولیت را ثبت کرده است که شامل نیروهای نظامی دوره جمهوریت، افراد معلول ناشی از دوران امارت اسلامی و همچنین معلولان غیرنظامی میشود.»
وی افزود: «تاکنون ۱۱ میلیارد افغانی به یتیمان، افراد دارای معلولیت و زنان بیوه توزیع شده است.
این کمک ها شامل بسته های غذایی، ویلچر، موتورسیکلت برای تردد معلولان و فراهم سازی مسکن برای یتیمان بوده که با همکاری نهادهای همکار در تمام ولایت های کشور اجرا می شود.»
خاموش همچنین اشاره کرد که برای افراد دارای معلولیت، کمک های نقدی ماهانه به مبالغ ۲۰۰۰۰، ۱۵۰۰۰، ۱۰۰۰۰، ۵۰۰۰ یا ۳۰۰۰ افغانی پرداخت میشود که مقدار آن بستگی به نوع و شدت معلولیت دارد.
گفتنی است که کارشناسان اقتصادی بر این باورند که زمینه سازی آموزش های حرفهای، ایجاد صندوقهای اعتباری خرد و توسعه بازار فروش برای محصولات معلولان میتواند برنامه های مؤثری برای حمایت از آنان باشد.
این در حالی است که برنامه جهانی غذا (WFP) هشدار داده است خانواده های دارای افراد معلول در افغانستان، ۸۵ درصد بیشتر در معرض خطر ناامنی غذایی قرار دارند. این نهاد، این وضعیت را «زنگ هشدار» خوانده است.
با وجود قوانین حمایتی و نهادهای مسئول، بسیاری از معلولان جنگ معتقدند که این کمک ها و حمایت ها کافی نبوده و خواستار توجه و اقدام بیشتر از سوی دولت و نهادهای جهانی هستند.
پایان
