بسیاری از خانواده ها به دلیل ناتوانی در تأمین این هزینه ها، سال ها فرزندان شان را در حالت نامزدی نگه می دارند.
صنوبر، دختری که دو سال است نامزد شده، در گفتوگو با آژانس بین المللی فرحت میگوید: «به دلیل رسم و رواج خانوادهام، بدون خواست من از خانواده داماد خواسته شد که خانهی جدید بگیرد، طلا و طویانه بدهد و محفل را در بهترین هوتل برگزار کند. این در حالیست که همین توقعات باعث مشکلات اقتصادی برای هر دو طرف می شود.»
شاه عالم، یکی از باشندگان کابل، نیز تجربهی مشابهی دارد: «پسرم چهار سال نامزد بود و تازه چند ماه پیش عروسی کرد. چون خانوادهی دختر بیگانه بود، طویانهی زیادی خواستند و مصارف عروسی هم بسیار بالا رفت.»
آرزو، دختری که شاهد عروسی دو برادرش بوده، از فشارهای اقتصادی ناشی از این مراسم ها چنین روایت میکند: «مصارف گزاف، طویانهی سنگین، جهیزیه، خرید طلا، عروسی در هوتل و سایر هزینه ها فشار زیادی بر خانواده ما وارد کرد.»
در این میان، دیدگاه خانواده ها نسبت به طویانه متفاوت است.
نجیبه، مادری که دخترش را عروسی داده، میگوید: «طویانهای که گرفتم، شیر بها بود و همان پول را دوباره برای خودش مصرف کردم.»
اما نسرین (نام مستعار) نظر دیگری دارد: «نباید طویانه گرفته شود. همان طور که پسر بر پدر و مادرش حق دارد، دختر هم دارد. مصارف زیاد در عروسی نه ضروری ست و نه لازم.»
از دیدگاه دینی نیز، این مصارف گزاف مورد انتقاد قرار گرفته است.
داوود شیرزادی، عالم دین، در گفت وگو با فرحت نیوز میگوید: «پیامبر صلی اللهعلیه وآله وسلم فرمودهاند: ‹خَیْرُ النِّکَاحِ أَیْسَرُهُ›؛ یعنی بهترین ازدواج، آسان ترین آن است.
در شریعت اسلام، مهریه حق زن است و ولیمه نیز به عنوان محفل سادهای برای اعلام پیوند نکاح در نظر گرفته شده است.»
او افزود: «متأسفانه امروز عرف های نادرست و پرهزینه جای احکام سادهی شرعی را گرفته اند و همین امر باعث شده بسیاری از جوانان برای فرار از فشارهای اقتصادی، راه مهاجرت های پرخطر را در پیش گیرند.»
شیرزادی تأکید کرد که وزارت حج و اوقاف باید در خطبه های نماز جمعه، بهگونهی منظم در مورد آسان سازی ازدواج آگاهی دهی کند.
در تلاش برای دریافت نظر وزارت امر بالمعروف و نهی از منکر تماس های مکرری گرفته شد، اما پاسخی دریافت نگردید.
در نهایت، میتوان گفت که تداوم این رسوم پرهزینه، نه تنها مانعی در برابر ازدواج جوانان در سن مناسب شده، بلکه فشارهای اقتصادی و اجتماعی گستردهای را نیز بر خانواده ها تحمیل کرده است چالشی که نیازمند بازنگری جدی فرهنگی و دینی ست.
پایان
