جمعیت هلالاحمر افغانی در تازه ترین گزارش خود اعلام کرده که ۱۵ بیمار مبتلا به سوراخ قلب برای درمان به کشور هند اعزام شده اند؛ اقدامی که به دلیل پیامدهای ویروس کرونا با تأخیر صورت گرفت.
حافظ عبدالقدیم ابرار، سخنگوی این نهاد، میگوید: «پس از ویروس کرونا این پروسه به تاخیر افتاد اما با تلاشهای بیشتر سره میاشت و همکاری سفارت هند جریان پیدا کرد.»
او افزود که تاکنون ۸۵۹ بیمار سوراخ قلب به شفاخانه های داخلی معرفی و ۲۴۴ تن در بخشهای مختلف جراحی شده اند.
از دیدگاه متخصصان صحی، این بیماری به دو دسته تقسیم میشود: نوعی که سبب کبودی یا سایانوز در کودک میشود و نوعی دیگر که بدون کبودی است.
محمد عادل آرین، داکتر بخش داخله اطفال، توضیح میدهد: «علایم این بیماری کبودی و نفس تنگی در کودکان است.
زمانی که طفلی این مشکل را داشته باشد باید فوراً برایش ایکو انجام شود. برخی موارد با دوا قابل درمان است و برخی دیگر نیاز به عملیات دارند.»
تجربه بیماران نیز نشان دهنده دشواری های این بیماری است.
تمنا، دختر ۱۳ سالهای که از طفولیت با این مشکل دست وپنجه نرم کرده، میگوید: «من بیماری سوراخ قلب داشتم و علایمش نفس تنگی بود، به ویژه در جاهای بلند.
بعد از مراجعه به داکتر معلوم شد که قلبم سوراخ است و در یکی از شفاخانه های دولتی عملیات کردم.»اما همه بیماران به درمان موفق دست نمی یابند.
سلیم، باشنده کابل، روایت میکند: «طفلی را از شفاخانه خریداری کرده بودم که کبودی و سرفه های دوام دار داشت، داکتران گفتند سوراخ قلب دارد.
او را برای جراحی به آلمان بردیم اما پس از بازگشت به کشور جان خود را از دست داد.»
کارشناسان میگویند؛ عوامل ژنتیکی، سوءتغذیه مادران، ازدواج های فامیلی و کمبود تشخیص پیش از تولد از دلایل اصلی شیوع این بیماری در افغانستان است.
پایان
