خالد، باغدار در ولسوالی قره باغ کابل، می گوید: «باغدار و زمین دار هستم، از حاصل باغ در پایان سال، مصرف خانواده ام را تأمین میکنم، خوشحالم که در این عرصه شغلی دارم.»
نورالله، یکی دیگر از باغداران، نیز میافزاید: «از زمین خود استفاده میکنم، درخت میوه می کارم و حاصلات را برداشت می کنم، با درآمد باغداری، فرزندانم را به مکتب فرستادهام و نیازهای خانهام را برآورده می سازم.
اگرچه کار در باغ سخت است، اما وقتی حاصل کار را می بینم، خستگیام از بین میرود، امیدوارم حمایت بیشتری از باغداران صورت گیرد.»
میر شاکر یعقوبی، آگاه اقتصادی، در گفتوگو با آژانس بین المللی فرحت میگوید: «باغداری برای خانواده های روستایی یک راه ساده و عملی برای بهبود وضعیت اقتصادی است.
حتی یک باغچه کوچک میتواند هم مصرف خانه را تأمین کند و هم درآمد نقدی ایجاد نماید.
این کار وابستگی خانواده ها به کمک های بیرونی را کاهش می دهد و برای زنان و جوانان نیز فرصت شغلی فراهم میکند.
اگر دولت و نهادها در زمینه آموزش، بازاررسانی و نگهداری محصولات کمک کنند، باغداری میتواند نقش مؤثری در کاهش فقر ایفا کند.»
شیر محمد حاتمی، سخنگوی وزارت زراعت، آبیاری و مالداری، در گفت وگو با فرحت اظهار داشت: «باغداری یکی از نقشه های اساسی زراعت در کشور است که نقش مستقیم در بهبود اقتصاد خانواده های روستایی دارد.
افزایش تولید میوه های تازه و خشک، ایجاد فرصت های کاری فصلی و دائمی، و تقویت امنیت غذایی از جمله مزایای آن است.»
وی افزود: «وزارت زراعت با اجرای برنامه های حمایتی، توزیع نهال های اصلاح شده و ارائه خدمات تخنیکی، تلاش می کند زمینه رشد باغداران و افزایش عواید دهقانان را فراهم سازد.
همچنین، صادرات محصولات باغی میتواند به یک منبع مطمئن و پایدار درآمد برای کشور تبدیل شود.»
در کشوری که بخش بزرگی از جمعیت آن در مناطق روستایی زندگی میکنند، باغداری نه تنها یک شغل، بلکه راهی برای بقا، خودکفایی و توسعه پایدار است.
با حمایت هدفمند دولت و نهادهای بینالمللی، این بخش میتواند به یکی از ستون های اصلی اقتصاد محلی و ملی افغانستان بدل شود.
پایان
