رحیمه، یکی از باشنده گان کابل، در گفتوگو با آژانس بین المللی فرحت میگوید: «بیش از شش ماه است که آب نل نداریم. آب را از تانکرها به قیمت ۴۰۰ تا ۵۰۰ افغانی در هفته خریداری میکنیم.
کیفیت آب برخی تانکرها خوب است، اما برخی دیگر حتی قابل نوشیدن هم نیست. نبود آب صحی باعث شده کودکان ما مریض شوند.»
او از مسوولان می خواهد تا در زمینهی تأمین آب نل و صحی سازی منابع آبی توجه جدی تری داشته باشند.
عبدالله، ساکن منطقهی پنجصد فامیلی کابل، نیز با مشکل مشابهی روبهرو است: «چاه آب ما بوی بد دارد و طعم آن غیرقابل تحمل است.
وقتی کودکان از این آب استفاده می کنند، به سرعت مریض میشوند. با وجود مشکلات اقتصادی، نمیدانم تا چه زمانی میتوانیم آب خریداری کنیم.»
همتالله شیرزی، کارشناس تغییرات اقلیمی و محیط زیست، در این باره میگوید: «اکثر مردم افغانستان، به ویژه در شهرهای بزرگ، به آب صحی دسترسی ندارند.
دلایل این مشکل شامل نبود کانالیزاسیون معیاری، کاهش بارندگی به دلیل تغییرات اقلیمی، نبود سیستم های تصفیه ی آب و کمبود آگاهی در مورد استفادهی درست از منابع آبی است.»
سید شاه گهرپور، دیگر کارشناس محیط زیست، راهکارهایی برای بهبود وضعیت پیشنهاد میکند:
– حفر چاه های عمیق و ایجاد تصفیه خانه های کوچک محلی
– آگاهی دهی به مردم در زمینهی بهداشت، صرفه جویی و حفاظت از منابع آبی
– رعایت فاصلهی معیاری میان چاه های سپتیک و چاه های آب آشامیدنی
از دیدگاه طبی نیز، استفاده از آب ناسالم پیامدهای خطرناکی دارد.
مریم سادات، متخصص داخله، هشدار میدهد: «آب غیر صحی می تواند باعث بیماری هایی چون کولرا، اسهالات شدید و تضعیف سیستم ایمنی بدن شود.
کودکان به دلیل سیستم دفاعی ضعیف تر، بیشتر در معرض خطر قرار دارند. شهروندان میتوانند با جوشاندن آب یا استفاده از تصفیه کننده ها، آن را تا حدی صحی سازند.»
نگرانی ها زمانی جدی تر میشود که دفتر کمک های بشردوستانهی اتحادیهی اروپا اعلام کرده است که ۲۱ میلیون تن در افغانستان با کمبود آب صحی مواجهاند.
این نهاد گفته است که در تلاش است با حفر چاه ها و نسب پمپ های دستی، دسترسی خانواده ها به آب سالم را بهبود بخشد.
در همین حال، قاری مطیعالله عابد، سخنگوی وزارت آب و انرژی، در گفتوگو با فرحت نیوز اظهار داشت: «اکثریت مردم افغانستان در قریه جات زندگی میکنند و کمتر در معرض آب ناسالم قرار دارند.اما در شهرها، مشکل دسترسی به آب صحی جدی است.
وزارت آب و انرژی برای حل این مشکل، پروژه های بزرگی چون انتقال آب از پنجشیر، شاه وعروس و بند شاه توت به کابل را در دست اجرا دارد که میلیاردها دالر برای آن اختصاص یافته است.»
نبود دسترسی به آب آشامیدنی سالم، تنها یک معضل صحی نیست، بلکه بحرانی انسانی با پیامدهای گسترده ی اجتماعی، اقتصادی و محیط زیستی به شمار میرود بحرانی که نیازمند توجه فوری و اقدامات مؤثر از سوی نهادهای ملی و بینالمللی است.
پایان
