نوریه، ساکن منطقه پولیتخنیک کابل: به سختی دسترسی به آب در مناطق کوهپایهای اشاره می کند و میگوید؛ منزل مسکونی اش در ارتفاع واقع شده و فاصله زیاد تا چاه، آنها را مجبور به طی مسیرهای طولانی برای آوردن آب کرده است.
رامین، ساکن منطقه پولیتخنیک کابل، با اشاره به تلاشهای روزانه برای تأمین آب، از تبدیل شدن کمبود آب به یک مشکل بزرگ برای خانواده اش خبر می دهد.
او با استفاده از دوچرخه، هر صبح چندین بشکه آب را از نزدیک جاده اصلی جمع آوری و به منزل منتقل میکند.
سید شاه گوهر پور، آگاه محیط زیست، ایشان عوامل افزایش بحران آب در افغانستان را به دو دسته اساسی تقسیم میکند:
· علل اصلی: فعالیت های منابع بشری (مداخلات انسانی) و رخداد پدیده های اقلیمی.
· عوامل تشدیدکننده: کاهش بارندگی، تغییرات اقلیمی و شدت یافتن آن، خشکسالی های مکرر، نبود یک چرخه منظم آب، فقدان فرهنگ صحیح استفاده از منابع طبیعی، و افت سطح آب های زیرزمینی.
سید شاه گوهر پور تأکید میکند که اقدامات ضروری دولت در این راستا باید شامل موارد زیر باشد:
۱. ایجاد سیستم منظم دوران آبی: مدیریت مدون چرخه توزیع آب.
۲. ایجاد سیستم ذخیره آب: احداث سدها و مخازن برای ذخیره سازی آب در فصول پربارش.
۳. کنترول برداشت آب: نظارت بر استخراج بی رویه از منابع آب زیرزمینی.
۴. استفاده از فناوری های نوین: به کارگیری روش های مدرن آبیاری و تصفیه آب.
۵. برنامه های سازگار با تغییرات اقلیمی: اتخاذ سیاست های بلندمدت برای مقابله با اثرات خشکسالی.
به باور کارشناسان محیط زیست، خشکسالی ها در افغانستان روزبه روز در حال افزایش است.
مجموعه عواملی چون نبود مدیریت سیستم های آب، تخریب محیط زیست، کمبود یا فرسودگی زیرساخت ها و افزایش جمعیت، دست به دست هم داده اند تا بحران آبی کشور را به یک چالش جدی و روزافزون تبدیل کنند.
هشدار کمیته صلیب سرخ و روایت شهروندان کابل نشان میدهد که این بحران فراتر از یک مسئله زیست محیطی، به معضلی انسانی تبدیل شده که زنان و کودکان بیش از دیگر گروهها بار سنگین آن را بر دوش میکشند.
پایان
