رحیم الله مرجان، آگاه امور اقتصادی، در گفت وگو با آژانس بین المللی «فرحت» گفت: «کمک یک میلیون دالری عربستان سعودی میتواند تأثیر مثبتی بر زراعت افغانستان داشته باشد.
زراعت کشور هنوز با معیارهای بینالمللی هم خوانی ندارد و این کمک باید در راستای معیاری سازی سکتور زراعت مصرف شود.
در حال حاضر، تنها برخی محصولات مانند انار، سیب، انگور و زعفران بازار مشخص دارند و سایر تولیدات نیازمند ارتقا و حمایت هستند.»
تاج محمد تلاش، دیگر آگاه امور اقتصادی، نیز با ابراز خرسندی از این کمک افزود: «این کمک ها میتواند نشانه ای از آغاز همکاری های پایدار میان عربستان سعودی و افغانستان در شرایط دشوار اقتصادی باشد.
هرگونه کمک نقدی و بلاعوض در سکتور زراعت، زمینه رشد این بخش را فراهم کرده و وابستگی کشور به واردات محصولات زراعتی را کاهش میدهد.»
در حالیکه کمک های بینالمللی امیدواری هایی را ایجاد کرده، دهقانان در نقاط مختلف کشور از نبود امکانات و زیرساخت های زراعتی شکایت دارند.
عبدالحکیم، دهقان در ولایت پنجشیر، میگوید: «ما سال هاست با مشکلات زیادی در زراعت مواجه هستیم؛ کمبود آب، نبود تخم اصلاح شده و ماشین آلات زراعتی باعث کاهش حاصل زمین ها شده است.
اگر این کمک ها واقعاً به ما برسد و در بخش هایی مصرف شود که نیاز داریم، بدون شک زراعت ما بهبود می یابد و درآمد ما افزایش پیدا میکند.»
عبدالداوود، دهقان ولسوالی ده سبز کابل، نیز اظهار داشت: «ما هر سال به امید سود از فروش محصولات زراعتی کار میکنیم، اما در نهایت متضرر می شویم.
نبود آب، سردخانه برای باغداران و ابزارهای زراعتی از مشکلات اساسی ماست. توقع ما از دولت و وزارت زراعت این است که این کمک ها به صورت شفاف مدیریت شده و به دست دهقانان واقعی برسد.»
در حال حاضر، میلیون ها نفر در افغانستان به زراعت به عنوان منبع اصلی درآمد وابسته اند. اما این سکتور با چالش هایی چون خشک سالی، نبود زیرساخت های معیاری، و عدم دسترسی به بازارهای مناسب مواجه است؛ مسائلی که نیازمند توجه فوری و برنامه ریزی دقیق از سوی نهادهای مسئول است.
با وجود تماس های مکرر، وزارت زراعت حاضر به ارائه نظر رسمی در این زمینه نشد.
این در حالیست که شفافیت در نحوه مصرف کمک ها و پاسخ گویی نهادهای مسئول، نقش کلیدی در اعتماد سازی میان دهقانان و دولت دارد.
کمک یک میلیون دالری عربستان سعودی فرصتی ارزشمند برای تقویت سکتور زراعت در افغانستان است.
اما بهره برداری مؤثر از این کمک، نیازمند مدیریت شفاف، برنامه ریزی معیاری و توجه به نیازهای واقعی دهقانان در سراسر کشور است.
تنها در این صورت میتوان به بهبود پایدار در تولیدات زراعتی و امنیت غذایی کشور امیدوار بود.
پایان
